سرآغازم ؛ بهارآفرین

همدلان و یاران :

سال نو و بهار از راه می رسد و این بار خجسته تر و مبارک تر .

امسال طلوع بهار دلها و میلاد بهترین خـــَلق ها ، پیامبر نیکو خـُلق امین – صلوات الله علیه و اله اجمعین – شان نزولی شده بر این بیت که :

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی

از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

امسال ، بهار رایحه گل محمدی دارد ، شمیمی که از کوی یار می آید و نیک اگر دریابی ش ، جان فزاتر و دل افروز تر از هر بهار و نوشدنی ، دل بپیراید و جان بیاراید ...

همراه خوشدل !

شاید ، بیش از پیش بر آستان جانان مقیم گشتن و سزد  همچون بهار ، در جان و فکرت و کردار ، طرحی نو در انداختن .

مبارکت باد بهار

و فرخنده ات بهاری شدن و در بهار ماندن ...

راه آنجایت ببندند ار ببندی راه خلق

آورده اند که روزی شیخ از در خانه اش می گذشت که دید بر درش نهاده اند و لکن دو گونی نخاله ساختمان!

شیخ را عصبانیتی شدید پدید آمد و با لقد !! (لگد ) یکی زان دو را در وسط کوی ، پریشان نمود و راه عبور خلق را نخالید ( با نخاله آلایید )

این بگذشت تا شیخ شیخ را گذری به مستراح افتاد و پس از ادای حاجت (و بل قضای آن ) لولهنگی آب ریخت تا نجاسات را آب برد( به فتح باء و راء ) و راه اصلاح شود و شیخ همی اصلاح طلب بود .

لیک ریختن آفتابه همان و بالا آمدن آب و مخلــــّفاتش همان !

شیخ همان جا به سجده در افتاد . مریدان علت جویا شدند پس فرمود : نخاله ای بر راه خلق ریختیم پس دست روزگار و کین گردش غدار ، راه مستراح ما را بست شکر آن کنم که راه رفتن از بیرون بسته شد و نه از درون .

راه آنجایت ببندند ار ببندی راه خلق

گه ز پایین ت ببندند و گهی از راه حلق !!